© Yvonne Dozeman 2017
Hallo, ik ben Yvonne Dozeman, 30 jaar. Van kinds af aan ben ik altijd een sporter geweest. Het begon met wedstrijdzwemmen, daarna turnen, tennis, atletiek, wielrennen en handboogschieten. Veel sporten gedaan en allemaal even leuk. Ik zit niet vanaf mijn geboorte in een rolstoel, tot mijn 20e heb ik nergens geen beperking aan gehad. In 2004 heb ik met wielrennen een ongeval gehad (op topsnelheid van 60 km/u gelanceerd worden) waarbij mijn stuitje is gebroken ,enkel kwamen de artsen hier pas 3 jaar later achter. In die tussentijd had ik erg veel pijn in mijn rug ontwikkeld wat helaas door de artsen werd afgedaan als: “het zit u tussen de oren”. Toch na een lange strijd ben ik eindelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis afdeling “Chirurgie”. Eenmaal bij de Chirurg werd al heel erg snel duidelijk wat er aan de hand was. Ik had mijn stuitje gebroken en ja dat is bij het ongeval met wielrennen gebeurt. Ik had 2 opties. Optie 1 niks doen en ermee leren leven….. Leren leven betekende voor mij hele dagen pijn. Optie 2 Een spuit in de breuk zetten met verdovingsmiddel. Op dat moment heb ik voor optie 2 gekozen in de hoop na veel jaren eindelijk pijnvrij te gaan leven. Zo gezegd zo gedaan,  De spuit werd gezet in augustus 2007. Helaas had het niet het gewenste effect. Na een tijdje opnieuw naar de chirurg geweest en hij wilde het nog 1x proberen en anders, ja dan zou ik met de pijn moeten leren leven. In Januari 2008 was het zover en met veel hoop werd toen de spuit weer gezet. Het voeld direct dat het anders aanvoelde. De prik deed verschikkelijk veel zeer en mijn benen voelde aan alsof ze lood en lood zwaar waren. Ach… dat kon geen kwaad en gaat vanzelf weg werd er gezegd. Helaas tot op de dag van vandaag is het niet weg en de pijn is er nog steeds iedere dag even heftig. Na toch bijna 2 maanden mijn best te hebben gedaan om met krukken /rollator te kunnen lopen met veel valpartijen tot gevolg mede doordat ik door mijn benen heen zakte moest ik eraan gaan geloven dat de enige optie nog een rolstoel was. De alleereerste dag dat ik er gebruik van moest maken weet ik nog heel goed. 24-03-2008 was die zwarte dag. En zo zit je dan als 20 jarige jonge meid vast aan een rolstoel. Nee, het ziekenhuis heeft nooit een diagnose gesteld maar elkaar wel goed het hand boven het hoofd gehouden. Na veel strijd heb ik het opgegeven om ooit gehoord te worden door artsen en dat zij eerlijk zeggen wat er is gebeurt. Ik ben verder gegaan met mijn leven die op zijn kop stond en zonder mijn vader John had ik het niet gered. Hij heeft mij uit de put getrokken. In 2010 kreeg ik extra hulp van mijn toenmalig labrador pupje Yunah en in 2013 kwam mijn eerste Australian Shepherd Kailey Yunah heb ik opgeleid tot mijn hulphond. Zij is sinds 2012 een gecertifieerde hulphond bij Stichting Service Dogs. Ook ben ik in 2012 begonnen met de hondensport Agility bij KC Zwolle, in eerste instantie was dat zodat zij naast haar werk ook iets anders heeft. Inmiddels zijn wij er zo verslaafd aan geraakt dat we ook in competitie verband meedoen. Ook Kailey doet mee met de Agility en ook zij doet mee aan wedstrijden. Een paar jaar heb ik meegedaan met een handbewogen rolstoel, helaas door overbelaste armen was dit geen optie meer. Via de gemeente heb ik een elektrische handbike gekregen speciaal voor de sport en hierdoor kan ik weer meedoen. 2016 is voor mij een jaar geweest waarbij veel getraind is met de handbike en in 2017 zal ik weer volop meedoen met de wedstrijden samen met Yunah en Kailey.
Even voorstellen