PAWC 2013
© Yvonne Dozeman 2017
WK Para Agility 2013 Hongarije. Van 5 tot 8 september hebben Yunah en ik meegedaan aan het WK Para Agility in Hongarije. Het was voor ons onze tweede WK, vorig jaar hebben we meegedaan in België en we wisten wat ons te wachten stond. We zijn dit jaar wat eerder weggegaan naar Hongarije aangezien het toch een reis is van ruim 1600 km. Voor mij was het de eerste keer om zover te reizen en we wisten niet hoe mijn lichaam hierop zou reageren. De reis is goed gegaan, ook Yunah en Kailey hebben zich voorbeeldig gedragen tijdens de reis. het was prachtig om alles te zien. De bergen, het landschap en het weer was ook fantastisch. We waren één van de eerste die op de camping aankwamen, Henk en Patricia Fuchs waren al een dag eerder aangekomen en we stonden naast elkaar. Patricia doet ook mee in mijn klasse tijdens het WK met haar 2 border collies. Henk, Patricia, John en ik zijn een paar dagen voor het WK nog met z’n allen op stap geweest. We hebben de grootste lol gehad in een groot overdekt winkelcentrum, de boel hebben we met onze elektrische rolstoelen goed onveilig gemaakt. Op ons beste engels hebben we alles goed kunnen vinden en het was een heerlijke ontspanning voor het WK. Patricia heeft mij ook nog leren haken, tellen was wel een groot probleem voor mij tijdens het haken maar we hebben heel veel lol gehad. Helaas één dag voor het WK heb ik rot bericht gehad waardoor ik het liefst naar huis toe wou. Op dat moment was ik er behoorlijk klaar mee, ik voelde me behoorlijk down. Gelukkig waren er atleten en hele lieve vrienden die ook op de camping stonden waar ik kon uithuilen en zij en mijn vader hebben er voor gezorgd dat ik toch bleef. Samen hebben we gepraat en het was het niet waard om mijn WK waar ik het hele jaar naar toe leef kapot te maken. Op donderdag 5 september was de trainingsdag en de dierenarts controle. Iedere hond krijgt een keuring om mee te mogen doen, vorig
jaar werden alle honden goed nagekeken ook met het lopen maar dit jaar in Hongarije keek men enkel of het chipnummer overeen komt met het nummer wat in de paspoort staat. Echt een keuring werd niet gedaan, wat wel jammer is. Na de keuring heb je per land een bepaalde tijd om te trainen op het veld. Het WK word in een hal gehouden waar kunstgras op de vloer ligt en voor zowel de hond als de handler voelt dit
anders aan. De training met Yunah ging heel goed, ze was gefocust, alert en ging als een speer. Ze was duidelijk weer in haar element en luisterde heel goed. Na de training zijn we terug naar de camping gegaan waar we stonden met de caravan was het tijd om te rusten voor de openingsceremonie die ‘s avonds werd gehouden. We moesten ons allemaal verzamelen bij het kasteel in Gyula om zo in een optocht naar de sporthal te gaan. We gingen door het centrum heen, alle wegen waren afgesloten door politie en er waren heel veel toeschouwers langs de kant. Onder luid applaus ging we allemaal naar de hal toe, toen we er eenmaal waren moesten we buiten wachten want we
werden per land opgeroepen om binnen te komen. Toen we eindelijk aan de beurt waren reed ik als tweede naar binnen samen met Yunah. Wat was dat geweldig zeg, er stond muziek op, er was een soort van licht disco en alle mensen stonden te klappen. Yunah liet zich niet van haar stuk brengen en liep alsof het allemaal normaal was. Voor mij was dat natuurlijk erg prettig want een stresskip naast je is ook niet alles tijdens zo'n enorm spektakel. De opvoering tijdens de openingsceremonie was erg mooi, kort en krachtig. Daarna nog een half uur lang de gebruikelijk speech en bedankjes wat best saai was maar het hoort er nou eenmaal bij. Vrijdag 6 september. Na een goeie nachtrust was dan eindelijk de eerste wedstrijddag aangebroken. Ondanks dat ik weet wat er gaat gebeuren en weet dat Yunah er met haar koppie goed bij is was ik ontzettend zenuwachtig. Na een tijd wachten werd het parkoers opgebouwd en konden we als snel gaan verkennen. Er zaten best wat instinkers in het eerste parkoers en ik zou Yunah heel kort moeten houden zodat ze de juiste toestellen zou nemen. Ons doel voor dit WK is om geen diskwalificatie te krijgen. We moesten behoorlijk lang wachten voordat we aan de beurt waren, tijdens het wachten zijn Yunah en ik naar buiten gegaan voor de warming-up en de aandacht training zodat ze goed op mij gefocust is. Toen we eindelijk aan de beurt waren was ik nog steeds enorm zenuwachtig, maar toen we eenmaal begonnen aan ons rondje vielen de zenuwen weg. Het begon heel goed, Yunah bleef goed bij me hoewel het best wat moeite kostte. Tijdens onze ronde waren er een paar punten waar ik extra goed moest opletten zodat alles goed zou gaan en de moeilijke punten gingen met wat moeite heel goed. Het laatste stukje van het parkoers was recht vooruit en hier kon ik Yunah dan ook goed vooruit sturen waardoor we extra tijd hadden gewonnen. Na de finish kreeg ik erg veel last van spasme in beide handen waardoor ik Yunah niet kon aanlijnen maar gelukkig waren onze coach en assistent coach Gerry Barelds en Verena Boom er meteen voor ons om ons op te vangen. Ook mijn vader John stond al snel bij ons en bestuurde mijn rolstoel zodat we niet in de weg stonden voor de andere sporters. Wat was ik ondanks de pijn van de spasme gelukkig want we hadden een foutloos rondje neergezet, we hebben nu laten zien dat we het kunnen wat ik al wist maar wat er nog niet uit was gekomen tot nu. Na lang wachten werd eindelijk de uitslagen opgehangen en bekend gemaakt. Yunah en ik hadden stonden op een derde plaats, ik zat te stuiteren van vreugde in mijn stoel en ons WK was hoe dan ook al geslaagd. We stonden in één keer op het podium, iets waar ik van droomde maar niet had verwacht, wel gehoopt nadat we een foutloze ronde hadden maar het is altijd afwachten. Patricia, ook een para atleet in mijn klasse had een tweede plaats gehaald. We hebben geluncht wat werd verzorgt door de organisatie en dat was allemaal goed geregeld. We zijn na de lunch weer terug naar de camping gegaan om nog even te rusten voor de prijsuitreiking. Het rusten ging niet makkelijk want er spookte van alles door mijn koppie heen en ik was gewoon veel te opgewonden om te rusten. We hebben ongeveer een uurtje op bed gelegen, mijn kampioentje Yunah lag ook bij me op bed. Gespannen gingen we weer terug naar de sporthal voor de prijsuitreiking en ik kon niet wachten. We waren vrij snel aan de beurt en toen werd er omgeroepen "On the third place is Yvonne Dozeman met Yunah from the Netherlands" en met een brede glimlach en knikkende knieën gingen Yunah en ik naar het podium om achter bordje nummer 3 plaats te nemen. We kregen een prachtige medaille uitgereikt door de keurmeester Rick Molenkamp, hij dacht er makkelijk vanaf te
komen. Rick Molenkamp had mijn/onze medaille omgehangen en dacht daarmee klaar te zijn maar er horen toch ook echt 3 zoenen bij en die heb ik dan ook gekregen. Daarna werd nummer 2 en 1 ook gehuldigd en stond iedereen luid te applaudisseren terwijl de muziek werd gespeeld. Voor mij was er ook verdriet want ik kon dit niet delen met iemand die ik zo hard nodig was. We zijn na de prijsuitreiking weer naar de camping gegaan en hebben samen met Henk en Patricia heerlijk gegeten in het restaurant en daarna naar bed gegaan.
7 september, de tweede wedstrijddag. Van de spanning was slapen niet echt makkelijk hoewel ik toch echt heel moe was. Uiteindelijk was ik laat in slaap gevallen en Yunah was al vroeg wakker en stond te stuiteren op bed om 7 uur in de ochtend. Ik ben nog even blijven liggen in bed terwijl mijn vader de hondjes ging uitlaten waar ik heel erg blij mee was. In het begin van de middag hadden we onze tweede parkoers, een Jumping. Het eerste gedeelte zou het moeilijkst worden en daarna is het knallen. Tijdens het verkennen waar Gerry Barelds mij iedere dag heel lief bij hielp probeerde ik altijd verschillende routes zodat ik precies wist hoe wij goed door het parkoers konden gaan. Na het verkennen was het weer wachten, Yunah een goeie warming-up geven en daarna ons rondje doen. We begonnen weer fantastisch en vandaag liep alles een stuk soepeler, ik kon Yunah veel beter en makkelijk sturen. Alles ging heel goed, ook de moeilijke stukken en we gingen super snel en hadden een goed ritme te pakken. Bij de op één na laatste sprong liep Yunah er net voorbij waardoor we een fout hadden, ik kon haar goed bij me terug roepen en vooruit sturen naar de finish. We hadden weer een goeie ronde gelopen met maar één foutje op het punt wat ik niet had gedacht. Ik was heel tevreden over ons want eigenlijk liep het vandaag beter dan gisteren, we waren meer een team wat op elkaar was ingespeeld. Gisteren koste het best veel moeite om Yunah te sturen maar vandaag helemaal niet. De uitslag werd bekend, we hebben een mooie vijfde plaats gehaald. Onze tijd was een toptijd en zonder die fout waren we zelfs nog iets sneller geweest en zouden we misschien zelfs een tweede plaats hebben gehaald. Natuurlijk baalde ik even want na de eerste dag had ik meer gehoopt hoewel mijn doelstelling is om geen Disk te krijgen en dat is vandaag weer gelukt.
8 september, de laatste dag. Vandaag is alweer de laatste dag, je leeft er een heel jaar naar toe en als het er dan eenmaal is is het ook zo weer voorbij. Net zoals alle andere dagen was ik weer zenuwachtig en ik wou vandaag lekker met Yunah knallen en genieten en geen DK krijgen. Het parkoers was erg mooi maar er zaten ook weer behoorlijk moeilijke punten in. Na het verkennen was ik er zeker van dat dit parkoers ons goed ligt en hoopte weer op een goed rondje. Na weer heel veel wachten begonnen we aan onze warming-up en konden we vrij snel daarna starten. De afgelopen dagen was ik met name de hele ochtend tot we ons rondje mochten doen zenuwachtig maar tijdens de rondje helemaal niet. Vandaag bleef ik zelfs tijdens de rondje heel erg zenuwachtig en trilde mijn hele lichaam wat niet bepaald prettig was. We begonnen weer heel goed, bij de kattenloop had Yunah het raakvlak niet goed waardoor we één fout hadden, daarna hebben we nog twee weigeringen gekregen omdat Yunah voorbij een sprong liep en bijna door de tunnel ging terwijl ze over de wip heen moest. Er zijn een paar momenten geweest dat we wel heel dicht tegen een DK aan zaten. Yunah was erg moe en dat was ook goed te merken tijdens deze ronde, ik had erg veel moeite om haar bij
me te houden. Na de finish stond ze weer te stuiteren van blijdschap wat mij toch weer laat zien dat ze het heel leuk vind wat mij ook goed doet. We hadden gelukkig geen DK maar toch liep het voor geen meter en daar was ik best even teleurgesteld in. We waren allebei moe en zowel bij haar als bij mij was de concentratie niet meer 100%. Fysiek zat ik er helemaal doorheen vandaar ook een trillend lichaam, ik zat ver over mijn grens heen en ik denk dat het bij Yunah precies hetzelfde was. Toch hadden we het nog niet zo heel slecht gedaan want we hadden weer een hele mooie vijfde plaats en we zaten dus constant in de top 5. ‘s avonds was de prijsuitreiking nog en er was nog een prijsuitreiking, de overall klassement. Overall zijn alle dagen bij elkaar opgeteld en hier hebben we een 4e plaats gehaald, net naast het podium maar wel een top resultaat voor ons. Na alle gebeuren hebben we afscheid van veel mensen genomen die de dag daarna alweer zouden vertrekken. Alleen Henk, Patricia en wij van het Nederlandse para team zouden later vertrekken richting huis. Het was weer een geweldig evenement met veel sporters en supporters en ook het weer was geweldig. We hebben een heerlijk tijd gehad, Patricia heeft mij zelfs leren haken en we hebben veel leuke gesprekken gehad. Ook Jeanette Velzen (Coach team Zwitserland) heeft me gesteund in moeilijke en leuke tijden waar ik haar erg dankbaar voor ben. Ik kijk terug op een heel geslaagd WK met up's en down's, veel mooie momenten, we hebben veel gelachen en gehuild. Het was een emotionele rollercoaster en ik kan niet wachten tot volgend jaar. We hebben veel lieve mensen leren kennen die er hopelijk volgend jaar ook weer bij zijn in Voghera Italië. Dank aan iedereen die heeft meegeholpen aan dit evenement en alle coaches en supporters die er waren en tot volgend jaar.