PAWC 2014 Italië
© Yvonne Dozeman 2017
Dit jaar werd de PAWC gehouden in Voghera Italië, voor ons was dit onze derde deelname aan het WK. We hebben prachtig weer gehad, we hebben voor het WK even lekker vakantie gehouden. In het totaal zijn we 2 weken in Italië geweest met een tempratuur van 30 graden. Wat waren we blij met onze airco in de caravan. Donderdag 4 september: Vandaag hadden we de dierenarts controle welke goed is verlopen gevolgd met een training. De ondergrond was dit keer van zand wat wel goed was plat gereden. De training liep heerlijk, ik ben ook niet te lang door gegaan want als het goed gaat dan gaat het goed. Het was voor mij even wennen omdat ik op vlak ondergrond natuurlijk erg snel ben. Daarna hadden we de openingsceremonie, we mochten weer land voor land binnen komen onder luid applaus. We gingen nu echt van start. Vrijdag 5 september: Vandaag eindelijk de eerste wedstrijd dag waar ik al het hele jaar naartoe heb geleefd. Het parkoers leek niet erg moeilijk maar er zaten voldoende instinkers in waar je goed op moest letten. Yunah liep lekker mee en luisterde goed, soms even een moment dat ze zelf toestellen ging ze zoeken terwijl ik een andere kant op ging maar ik kon haar op tijd terug roepen. We hadden 1 fout in onze parkoers maar verder een super tijd. Nu was het wachten op de uitslag, en toen kwam het verlossende woord dat we Zilver hadden gewonnen. Wauw zo gaaf en zo gelukkig!!!! Zaterdag 6 september: Na het zilver van de eerste dag kregen we vandaag weer een parkoers. Dit maal een jumping, ik zag wel 1 probleem en dat waren de palen. Het was zo’n grote bocht om daar te komen en aangezien Yunah toch weer wat problemen met de palen heeft gehad wilde ik geen risico nemen. Na het verkennen en lang wachten waren we eindelijk aan de beurt. We gingen super en lekker en toen kwamen die palen. Yunah liep ver vooruit en stak netjes de palen in en draaide er toen uit. Nee dat was een fout, ik was te ver weg voor haar en ze staakte de oefening om bij me te komen. Zo jammer want de insteek was super goed, nou toen hebben we hem samen gedaan en ging het foutloos. Ook vandaag met 1 fout over de finish heen binnen de gestelde tijd. Super trots op mijn meiske want ook vandaag hadden we weer een mooi rondje laten zien. Vrij snel daarna kwam de uitslag en bleek dat ons rondje weer goed genoeg was voor Zilver. We hadden nu al 2 zilveren medailles in ons bezit, wat kon morgen ons nog brengen??
Zondag 7 september: Buikpijn, kriebels en zenuwen. Vandaag was de laatste dag, nog 1 dag om de hoogste trede te kunnen bereiken. We kwamen in de hal en het parkoers stond er al. Mijn ogen rolde bijna uit mijn oogkassen, jeetje zeg wat was deze moeilijk en heel technisch en wat een wissels waren er allemaal wel niet nodig om door dit parkoers te komen. De buikpijn en zenuwen werden enkel erger en erger. We kregen 8 minuten om te verkennen en die tijd heb ik volledig benut, dat was ook wel echt nodig. In de tussentijd nog aan het appen geweest met mijn trainers en ze hebben me echt moed ingepraat dat wij het kunnen. Doe je ding, doe wat jij kunt en heb vertrouwen in jezelf en in Yunah. Die woorden had ik heel hard nodig. We mochten eindelijk starten en vol zenuwen gingen we ervoor. Het ging erg goed, ook bij de moeilijke punten kon ik haar erbij houden, ik nam alle tijd om een foutloos rondje neer te zetten en we kwamen ook foutloos over de finish heen vol ontlading. Bijna ging het mis op het einde maar toch ging het goed. Geweldig, zo voelde ik me. Yunah was aan het stuiteren want zij had allang door dat ze het super had gedaan. Nu was het wachten op de uitslag en wat was ik blij met het resultaat. We hebben brons gewonnen met een mooi foutloos rondje. Na de huldiging was het nog lang wachten tot sávonds want dan was de laatste huldiging, de huldiging van het totaal klassement. Alle dagen en uitslagen bijelkaar opgeteld zorgde voor ons voor een gigantische beker. We zijn Vice World Champion Para Agility 2014 geworden. Met de coach van het PAWC team en de coach van het IMCA team zijn we naar het podium gegaan. Wat heb ik genoten en wat ben ik trots op Yunah en op mezelf. De foto’s en filmpjes volgen, deze moeten nog uitgezocht en bewerkt worden. Volgend jaar word de IMCA/ PAWC in Oostenrijk gehouden, ik hoop er weer bij te mogen zijn maar dan met Yunah en Kailey.